4. „Uprawa roślin południowych metodą Miczurina” Weronika Murek
25-letnia Weronika Murek w debiutanckim zbiorze opowiadań wykreowała świat, w którym motywy znane z ludowych podań i legend przeplatają się ze zgrzebną, zwyczajną rzeczywistością. Akcja rozgrywa się głównie w Polsce, czyli nigdzie. Zmarli przebywają tu obok żywych, granica między ziemią a zaświatami jest płynna. Odprawiane są obrzędy dziadów, ale dziadów współczesnych, pozbawionych aury niezwykłości. W odczarowanym świecie, gdzie nie ma miejsca na metafizykę, pałętające się po świecie upiory nikogo nie obchodzą. Walczą o uwagę, ale ich głos ginie w zgiełku codzienności. Czytaj dalej»
5. „Więcej niż możesz zjeść” Dorota Masłowska
„Mimo nazwiska o charakterze spożywczym mogę respondentom wcale nie kojarzyć się z kuchnią”. Mnie również nigdy nie przyszło do głowy, że Masłowska akurat kuchnią będzie się zajmować. Sięgnęłam więc po jej najnowszą książkę spodziewając się, jak zwykle po Dorocie, wszystkiego. Najpierw więc odkryłam, że „nowa” Masłowska jest przez wydawnictwo określana „nowością” tylko na potrzeby promocji, bo w rzeczywistości książka jest zbiorem felietonów drukowanych w „Zwierciadle” w latach 2011-2013. Potem, ku jeszcze większemu zdziwieniu, odkryłam, że faktycznie zawiera ona przepisy. Czytaj dalej»
6. “Detroit. Sekcja zwłok Ameryki” Charlie LeDuff
Pośród reporterów łatwo wyróżnić dwa typy – kryjących się w cieniu, wnikliwych obserwatorów zdarzeń i pierwszoplanowych bohaterów akcji, którzy jedną ręką trzymając dyktafon, drugą osłaniają ranne dziecko. Charlie LeDuff należy do tej drugiej grupy. Jest tylko nieco mniej rysunkowym Spiderem Jerusalemem – wożącym pistolet w schowku, korespondującym ze Schwarzeneggerem reporterem z lenistwa, który – jak to sam ujmuje – „buduje wieżę ze słów”. Autokreacja i pretensjonalność zderzają się w jego pisaniu z wręcz ekshibicjonistyczną niekiedy emocjonalnością obcą większości dziennikarzy. Czytaj dalej»
