Zanim Jeremi Sikorski zdecydował się ponownie stanąć w pełnym świetle reflektorów i podpisać materiał wyłącznie własnym nazwiskiem, na kilka długich lat zniknął z pierwszego planu. Wybrał zacisze reżyserek, pracę producencką oraz pisanie utworów dla czołówki rodzimej sceny popowej, poznając bezwzględne mechanizmy rynkowe od strony, o której większość słuchaczy nie ma pojęcia. Dziś, na niespełna trzy tygodnie przed zaplanowaną na 20 listopada 2026 roku premierą autorskiego albumu Wracam, spotykamy się, by porozmawiać o ciężarze rodzinnego dziedzictwa, rachunku za dorastanie na oczach całej Polski, prawie do męskiej bezbronności oraz granicach kompromisu w sztuce. Przyglądamy się dawnym nagraniom, których usunięcie z sieci okazało się bolesną lekcją pokory, kompozycjom celowo ocalonym przed cyfrowym wygładzeniem i marzeniom, które nie ugięły się pod presją komercyjnych oczekiwań. Powrót w jego wydaniu nie jest bowiem próbą wskrzeszenia minionej beztroski, lecz autonomiczną deklaracją artysty, który wreszcie mówi pełnym, niczym nieskrępowanym głosem.
W drodze na to spotkanie, przedzierając się przez chłodne, listopadowe ulice Warszawy, wracam myślami do jednego z wywiadów, w którym muzyk wprost wskazał niebieski jako barwę dominującą w obecnym rozdziale jego życia. Błękit w historii kultury rzadko bywał neutralny i od stuleci niesie ze sobą potężny ładunek znaczeniowy. W dawnej ikonografii spajał to, co doczesne, z tym, co transcendentne, stając się barwą przypisaną płaszczowi Maryi, synonimem łaski, nieskalania i bezkresnej metafizycznej głębi. Stamtąd płynnie przewędrował do rewolucji sztuki nowoczesnej, prowadząc od duchowych poszukiwań Wassily’ego Kandinskiego i formacji Der Blaue Reiter aż po bezkompromisowy, magnetyczny radykalizm odcienia International Klein Blue, w którym Yves Klein zamknął ideę czystej, niczym nieograniczonej wolności.
Również w muzyce minionego wieku ta barwa nieustannie powracała jako uniwersalny język melancholii, intymności oraz wewnętrznej przemiany. Tę samą wibrację odnajdujemy w obezwładniającej szczerości krążka Blue Joni Mitchell, w modalnej, chłodnej przestrzeni arcydzieła Kind of Blue Milesa Davisa czy wreszcie w zniuansowanym uniwersum Ray of Light Madonny, gdzie pulsująca elektronika stała się wehikułem duchowej transformacji. Zastanawiam się, czym ten odcień staje się dla kogoś, kto po latach pracy w cieniu próbuje na nowo zdefiniować samego siebie. W świecie Jeremiego ten kolor traci swój muzealny ciężar, stając się po prostu przestrzenią niezbędną do tego, by po latach pracy dla innych wreszcie przemówić wyłącznie we własnym imieniu.
Te myśli znajdują natychmiastowe, namacalne potwierdzenie w chwili, gdy otwieram ciężkie drzwi surowej sali prób. Jeszcze przed momentem przestrzeń wibrowała technicznym zgiełkiem, brzękiem przepinanych kabli i charakterystyczną wonią rozgrzanej elektroniki, by nagle zastygnąć w ułamku sekundy absolutnej ciszy. Obserwuję tę zamkniętą próbę generalną przed trasą startującą 25 listopada z bezpiecznego półmroku, starając się nie naruszać skupienia zespołu. W powietrzu wciąż unoszą się echa poszukiwań ostatecznego brzmienia utworów na żywo. Z lewej strony sali dobiegają gęste, analogowe tekstury syntezatorów, którym z prawej odpowiada surowy, niemal drapieżny riff gitary elektrycznej. Gdzieś pomiędzy statywami bezszelestnie lawiruje operator kamery, zbierający intymne kadry do materiałów zza kulis.
W samym centrum tej dźwiękowej architektury stoi Jeremi. Tego popołudnia postawił na bezpretensjonalny, monochromatyczny uniform: sprane czarne dżinsy, skórzaną kurtkę w głębokim połysku i czapkę z daszkiem wciśniętą nonszalancko na czoło. Z tą ciemną, oszczędną figurą uderzająco kontrastuje przestrzeń za jego plecami, gdzie monumentalny ekran LED zalewa scenę przeszywającymi, filmowymi kadrami z jego teledysków. Całość dopełnia ten sam hipnotyzujący kobalt, o którym myślałem przed chwilą w drodze. W tym miejscu nie jest on wyłącznie dodatkiem scenograficznym, gdyż odgrywa pierwszoplanową rolę w wizualnym micie nowego otwarcia.
Obserwację przerywa nagły ruch na scenie. Wokalista zauważa moją obecność w cieniu reżyserki, unosi dłoń, zdejmuje szybkie, ciemne okulary i wita mnie szczerym, szerokim uśmiechem, momentalnie skracając dystans. Za niespełna trzy tygodnie jego najnowsze dzieło trafi w ręce publiczności, ale tu, w intymności sali prób, nie ma jeszcze miejsca na wystudiowaną pozę. Przede mną nie stoi już idol nastolatek, który przed dekadą zdobywał masową popularność razem z młodszym bratem, lecz wszechstronny, świadomy rzemieślnik dźwięku. W jego spojrzeniu uderza spokój kogoś, kto nie musi już nikogo prosić o zgodę ani formatować emocji pod radiowe playlisty. Żeby jednak zrozumieć, skąd bierze się ta dzisiejsza bezkompromisowość i dlaczego po latach bezpiecznej pracy w reżyserkach postanowił znów zaryzykować wszystko pod własnym nazwiskiem, trzeba cofnąć się do momentu, w którym po raz pierwszy poczuł zapach sceny, na długo przed wejściem w bezwzględne tryby przemysłu muzycznego.
Początki w Teatrze Roma i dziecięca pewność powołania
Prawie dwie dekady temu na deskach stołecznego Teatru Muzycznego Roma wystawiano Akademię pana Kleksa. Podczas gdy dla setek rówieśników spektakl ten był wyłącznie barwną wycieczką w krainę baśni, dla kilkuletniego Jeremiego stał się bramą do profesjonalnej drogi, której wektor wyznaczył sobie sam. Ta ekscytacja towarzyszy mi w stu procentach i dziś odczuwam ją z prawdopodobnie jeszcze większą siłą niż wtedy, wspomina bez cienia wahania. Nie potrafię odnaleźć w pamięci ani jednej chwili, w której widziałbym siebie w innej roli. Od najwcześniejszych lat wiedziałem, że moje miejsce jest przy mikrofonie. Odbieram tę wczesną jasność jako dar od Boga i pozostaje za nią głęboko wdzięczny, bo uchroniła mnie przed błądzeniem. Rodzice nigdy niczego mi nie narzucali, po prostu bez pamięci zakochałem się w musicalu.
Trudno jednak uznać to wczesne zauroczenie za przypadek w domu, gdzie sztuka była codziennym, naturalnym żywiołem. Matka artysty grała wówczas na wiolonczeli w orkiestrze Romy, a ojciec, Michał Sikorski, budował ogólnopolską rozpoznawalność ze skrzypcami w Grupie MoCarta. Młody Jeremi przeszedł pełną klasyczną edukację, na którą złożyło się sześć lat zacieśniania więzi ze skrzypcami, a następnie dyplom z altówki. Choć szkoła dała mu biegłość w harmonii i architekturze formy, akademicki rygor szybko zaczął go uwierać. Jak sam wspomina, muzyka klasyczna tworzyła solidny fundament, lecz zamykała mnie w dusznej formule audycji i egzaminów. Potrzebowałem kontaktu z ludźmi z krwi i kości. Marzyłem, by stanąć przed tłumem, wykrzyczeć coś ze sceny, dostać natychmiastową odpowiedź z widowni, a przede wszystkim pisać własne melodie, zamiast bez końca cyzelować cudze partytury.
Głód sceny okazał się silniejszy niż akademickie zasady, dlatego na przesłuchanie do spektaklu zgłosił się sam, zmuszając wręcz rodziców do zawiezienia go pod teatr. Znał na pamięć całą płytę, więc piosenkę Wy nie wiecie, a ja wiem, jak rozmawiać trzeba z psem wyśpiewał bez najmniejszego potknięcia. Możliwość wejścia na deski w kostiumie jednego z uczniów Kleksa graniczyła z cudem, uśmiecha się na to wspomnienie. Z tamtym castingiem wiąże się zresztą moja pierwsza próba kreowania rzeczywistości metodą fake it till you make it. Zanim ogłoszono oficjalne listy, poszedłem do szkoły i z kamienną powagą oświadczyłem kolegom, że rola jest moja, choć nie miałem o tym bladego pojęcia.
Utwór Dla Ciebie po latach i nauka stawiania granic
Młodzieńcza buta zyskuje frapujący wydźwięk, gdy zestawi się ją z dojrzałym człowiekiem siedzącym naprzeciwko mnie dzisiaj. Chłopak, który przed laty bez lęku obwieszczał sukces na kredyt, w dorosłym życiu musiał odebrać bolesną lekcję asertywności, odklejania się od cudzych ocen i mozolnego wyzwalania się z przymusu wiecznego podobania się wszystkim. Sięgam pamięcią do utworu Dla Ciebie z jego debiutanckiego albumu Otwórz się na świat sprzed niemal jedenastu lat nie z sentymentu do tamtej nastoletniej estetyki, lecz dlatego, że to właśnie w tym wczesnym nagraniu po raz pierwszy, zupełnie nieświadomie, ujawnił się fundamentalny dla całej jego biografii paradoks. Już wtedy podmiot liryczny demonstracyjnie wypisywał się z wyścigu ze światem, by w kolejnym wersie bezkompromisowo zażądać statusu numeru jeden w oczach ukochanej kobiety. To, co dla kilkunastoletniego chłopaka było wówczas zaledwie intuicyjną frazą z repertuaru radiowego popu, po ponad dekadzie brzmi jak nieoczekiwane proroctwo i życiowy manifest. Ten pozorny dysonans Jeremi tłumaczy dziś z rozbrajającą prostotą: Wszyscy jesteśmy ulepieni ze sprzeczności. Przez lata funkcjonowałem w trybie ciągłego rozdawania siebie, wchodziłem w każdą relację z naiwnie otwartym sercem, dopasowując się do cudzych oczekiwań tak bardzo, że traciłem własne kontury. Słowa „nie” nauczyłem się używać dopiero po dwudziestym trzecim roku życia. Zrozumiałem, że próba bycia idealnym dla całego świata wyjaławia do cna. Nie zamierzam już w tym uczestniczyć. Chcę jednak pozostać absolutnym numerem jeden dla kobiety, z którą buduję życie, a w przyszłości dla moich dzieci.
W tym momencie rozmowy ujawnia się pierwsze kluczowe pęknięcie w biografii muzyka, jakim była konieczność oddzielenia twórczej ambicji od kompulsywnej potrzeby aprobaty. Wyzwolenie z tej pułapki sprawia, że dzisiejszy powrót ma zupełnie inny ciężar gatunkowy niż młodzieńczy debiut. Śpiewanie powierzonego ci tekstu a wykonywanie kompozycji, pod którymi podpisujesz się obiema rękami jako autor i kompozytor, to dwa rozłączne światy, podkreśla z mocą. Kiedy stajesz przed widownią, która śpiewa twoje własne słowa i odnajduje w nich swoje intymne dramaty, dotykasz czegoś, czego nie da się porównać z żadnym innym doświadczeniem.
Braterska więź w utworze Młodość
Odkrywanie własnego głosu nie odbywało się jednak w próżni, a opowieść o tożsamości artysty nie istnieje bez postaci młodszego o dwa lata brata Artura, przez lata scenicznego partnera, a prywatnie towarzysza dorastania w małym warszawskim pokoju. W ich duecie od początku rządziła zasada naczyń połączonych. Byłem prowodyrem, nieokiełznanym żywiołem, który rzucał ideę i już palił się do kolejnej, wspomina. Artur przyjmował te impulsy, ale przepuszczał je przez własną dyscyplinę. Miał znacznie więcej cierpliwości do żmudnej techniki i instrumentu. On wybrał wiolonczelę, ja skrzypce i altówkę. Różnice charakterów i znikomy dystans wieku sprawiły, że staliśmy za sobą murem.
Ta niezwykle głęboka więź powraca w przejmującym utworze Młodość, otwierającym nowy album Sikorskiego. Nie jest to bynajmniej rzewna, sentymentalna pocztówka z lat wczesnej popularności, lecz próba zmierzenia się z przeszłością z punktu widzenia dwóch dorosłych mężczyzn, których życiowe ścieżki w naturalny sposób się rozeszły. Choć podręczniki psychologii przekonują, że rodzeństwo wychowane pod jednym dachem rzadko zapamiętuje dom w ten sam sposób, Sikorscy okazują się wyjątkiem od tej reguły. Kiedy dziś wracam z Arturem do tamtych lat, okazuje się, że pamiętamy niemal każdy epizod w identycznych barwach, mówi z satysfakcją Jeremi. Artur ma już rodzinę, został ojcem, ja wciąż czekam na ten moment w moim małżeństwie. Jednak zawsze możemy do siebie zadzwonić, spotkać się i porozmawiać.
Zupełnie inaczej potoczyła się natomiast emocjonalna historia ich młodszej o siedem lat siostry Konstancji. W głosie muzyka pojawia się ciche wzruszenie, gdy wspomina moment, w którym uświadomił sobie, jak wielki mur wybudowała wokół niej różnica wieku. W pewnej chwili Konstancja wyznała nam, jak dojmująco czuła się samotna w tamtym okresie. Kiedy my z Arturem żyliśmy próbami, koncertami i swoimi sprawami, w jej pamięci utkwił głównie powtarzany przez nas komunikat, żeby wyszła z pokoju. Oczywiście bardzo ją kochaliśmy, ale dopiero od niedawna potrafimy budować z nią partnerską bliskość. Przychodzi do nas porozmawiać o pierwszych rozczarowaniach miłosnych, imprezach i dylematach, a my wreszcie możemy być dla niej uważnymi, obecnymi braćmi.
Konstancja także nie uciekła przed rodzinnym przeznaczeniem i z powodzeniem gra na flecie poprzecznym. Kiedy w rozmowie rzucam półżartem wizję wielkiego koncertu familii Sikorskich, w którym na jednej scenie stanęliby matka przy wiolonczeli, ojciec ze skrzypcami, Jeremi na altówce, śpiewający obok Artur i Konstancja z fletem, wokalista zapala się bez cienia dystansu: Obiecuję ci z pełną odpowiedzialnością, że kiedyś to zrobimy. Ta deklaracja wpisuje się zresztą w głębszy nurt estetyczny, w którym Jeremi czuje się dziś najpewniej. Po latach zawieszenia między salą filharmoniczną a popową estradą dąży do organicznego spojenia obu tych światów. Z entuzjazmem komentuje rewolucję, jaką na płycie LUX przeprowadziła Rosalía, zderzając radykalny pop z polską orkiestrą symfoniczną, oraz zabiegi rodzimych raperów, choćby Bambi, którzy włączają kwartety smyczkowe w nowoczesną tkankę dźwiękową. Współczesna produkcja wciąż cierpi na chroniczny brak żywych smyczków, rzuca z niezachwianym przekonaniem.
Rodzinne tradycje bez taryfy ulgowej
Świadomość instrumentalna i swoboda poruszania się między partyturą a bitem wynika wprost z atmosfery domu rodzinnego, co wiązało się z bezspornym kapitałem kulturowym, przed którym Jeremi w żadnym punkcie się nie zasłania. Docenia fakt, że warszawski meldunek i względna stabilność materialna ułatwiły mu edukację. Z żelazną konsekwencją odrzuca jednak wszelkie insynuacje, jakoby rodzinne nazwisko otwierało przed nim gabinety decydentów w przemyśle rozrywkowym. Mój ojciec nie przekazał mi ani jednego kontaktu do producentów czy dyrektorów stacji radiowych. Środowisko filharmoniczne i kabaretowe po prostu nie ma żadnych punktów wspólnych z komercyjnym rynkiem popowym czy streamingowym. To są hermetyczne, rozłączne galaktyki. Każdą relację w tej branży musiałem wydeptać sam, od zera. Z dzieciństwa pamiętam natomiast wspólne wakacje i ludzi podchodzących do taty po autografy. Patrzyłem na to z boku i kiełkowała we mnie myśl, że kiedyś osiągnę to samo, ale wyłącznie na własny rachunek.
Odrzucenie taryfy ulgowej i poszukiwanie własnej tożsamości przesądziło o rezygnacji z akademii muzycznej zaraz po zdaniu matury i obronie dyplomu z altówki. Perspektywa wieloletnich studiów klasycznych wydawała mu się wtedy niepotrzebnym przedłużaniem teorii kosztem żywej praktyki. Zrezygnował również z przyjęcia na prestiżowy londyński uniwersytet kształcący w dziedzinie songwritingu i inżynierii dźwięku, ponieważ na horyzoncie pojawił się udział w telewizyjnym show Twoja Twarz Brzmi Znajomo, a zaraz potem wybuchła pandemia, zamykając granice i zamrażając rynek koncertowy. Sikorski wszedł więc prosto do studia. W moim wypadku rzemiosło zawsze wyprzedzało teorię, a najszybciej uczyłem się, skacząc na głęboką wodę. Studia są znakomitym wyborem dla tych, którzy szukają własnej drogi, ale jeśli znasz swój cel, powinieneś natychmiast przejść do praktyki. Kiedy mój kolega ze szkoły muzycznej po obronie magisterium zadzwonił z pytaniem, jak właściwie zacząć pracę w cyfrowym studiu i skonfigurować sesję, wiedziałem, że podjąłem właściwą decyzję. Miałem już wtedy konkretny fach w dłoniach.
W tej opowieści o uniezależnianiu się pojawia się także wątek matki wokalisty, która kierowana naturalnym lękiem o stabilność losu artysty przez lata zabiegała o to, by syn zdobył formalny dyplom wyższej uczelni i zwolnił szaleńcze tempo pracy. Dopiero jakieś dwa lata temu rodzice usiedli ze mną i powiedzieli prosto w oczy, jak bardzo są dumni z mojej drogi oraz miejsca, do którego dotarłem. Choć zawsze czułem ich podskórne wsparcie, potrzebowałem usłyszeć te słowa wypowiedziane na głos. To była dla mnie fundamentalna emocjonalna klamra.
Praca producenta muzycznego i kulisy Wolf House
Poczucie rodzicielskiej akceptacji dało mu wewnętrzny spokój w momencie, gdy z perspektywy słuchacza zdawał się zupełnie nieobecny. Kiedy bowiem w 2022 roku światło dzienne ujrzał singiel Kamikadze, publiczność odebrała go jako zapowiedź solowej ofensywy. W rzeczywistości Sikorski coraz silniej wsiąkał w pracę za konsoletą, dając podwaliny pod stworzenie autorskiego zaplecza produkcyjnego Wolf House. Marzyłem o manufakturze tworzącej piosenki kompleksowo: od pierwszej melodii na pianinie, przez tekst, aż po finalny miks i mastering, wyjaśnia kulisy tamtej decyzji. Zacząłem współpracować z Mikołajem Trybulcem, znanym dziś jako Tribbs. Po pierwszych zrealizowanych wspólnie rzeczach dla Justyny Steczkowskiej czy Viki Gabor machina ruszyła z takim impetem, że stanąłem pod ścianą. Zrozumiałem, że próba równoległego prowadzenia kariery solowej i pisania dla innych odbije się na jakości muzyki. Schowałem ego do kieszeni i odłożyłem własną płytę na później. Wiedziałem, że jestem młody, a bezcenna wiedza, którą wyciągnę ze studia, zaprocentuje, gdy przyjdzie mój czas.
Przez kolejne sezony nazwisko Sikorskiego widniało w napisach końcowych ponad stu trzydziestu wydanych oficjalnie kompozycji, a wliczając szkice, wstępne pomysły i studyjne nagrania demonstracyjne, jego prywatne archiwum przekroczyło imponujący próg tysiąca utworów. Praca w cieniu okazała się nie tylko poligonem technicznym, lecz przede wszystkim przestrzenią nieskrępowanej wolności stylistycznej, której brakowało mu wcześniej pod własnym szyldem. Długo zmagałem się z problemem wyrazistości stylistycznej. Pamiętam, jak Patryk Kumór z ekipy Hotel Torino zdiagnozował mój problem w punkt, mówiąc, że po prostu odnajduję się w zbyt wielu gatunkach naraz. Projekt solowy wymaga stylistycznej dyscypliny. Za kulisami mogłem bezkarnie dryfować między radiowym popem, współczesnym R&B, brudnym trapem a gitarowym rockiem. Nauczyłem się elastyczności, która w tej branży bywa towarem deficytowym.
Kulminacyjnym momentem tego producenckiego etapu była praca nad głośnym krążkiem Julii Wieniawy Światłocienie. Sikorski zorganizował obóz twórczy, współtworzył kompozycje oraz teksty, a finalnie wziął na siebie odpowiedzialność producenta wykonawczego i kierownika muzycznego całego przedsięwzięcia. Jednak to nie komercyjne laury tamtej płyty popchnęły go do wyjścia z cienia. Decydująca okazała się odzyskana nagle przestrzeń w kalendarzu oraz spontaniczne reakcje przyjaciół z branży, którym podczas nocnych spotkań odtwarzał swoje intymne nagrania z szuflady. Z około czterdziestu piosenek, które napisałem w ostatnich latach wyłącznie z myślą o sobie, wybrałem na album czternaście. Każda z nich jest w stu procentach moja. Zależało mi, by teksty były komunikatywne przy pierwszym kontakcie, ale kryły drugie i trzecie dno dla słuchacza, który zechce założyć słuchawki i wejść w tę historię głębiej. I najważniejsze: żaden z tych utworów nie powstał z chłodnego wyrachowania pod format radiowy. Kiedy przychodzą do mnie wykonawcy z prośbą o gwarantowany hit, odpowiadam uczciwie: mogę napisać świetną piosenkę, ale o tym, czy stanie się przebojem, decydują odbiorcy, a nie gałki na konsolecie.
Struktura WRACAM i inspiracje muzyką filmową
Odrzucenie komercyjnego szablonu zdeterminowało również niezwykłą architekturę premierowego materiału. Płyta nie jest przypadkowym zbiorem singli, lecz zwartym albumem koncepcyjnym, precyzyjnie rozpisanym na trzy akty. Otwarcie uderza nośną, rytmiczną energią, segment środkowy prowadzi w mrok producenckich eksperymentów i wysokich partii falsetowych, finał zaś bezwzględnie wygasza elektronikę na rzecz oszczędnych, surowych ballad. Niezmiernie cieszy mnie, że wychwyciłeś tę strukturę, przyznaje z widoczną satysfakcją. Otworzyłem album utworami żywymi, by w Cieniach przeszłości i Niedogaszonych zabrać słuchacza w rejony trudniejsze, falsetowe, ze swej natury dalekie od komercyjnej perfekcyjności. Prawdziwą oś stanowi jednak część balladowa. To tam można zrzucić zbroję, rozerwać klatkę piersiową i wyłożyć na stół emocje bez żadnego produkcyjnego znieczulenia.
W tym wyciszonym, finałowym bloku szczególnie jaśnieją utwory Ona oraz Miałem, ujawniające filmowe fascynacje kompozytora. Muzyka filmowa to moja wielka pasja, marzę o skomponowaniu pełnej ścieżki dźwiękowej do dużego polskiego obrazu kinowego, deklaruje z błyskiem w oku. Uwielbiam dramaturgię, która rośnie organicznie, od szeptu po monumentalny krzyk. W utworze Miałem ta forma ilustruje graniczne stany po rozstaniu. Wiesz, że wszystko runęło, a mimo to błagasz o jeszcze jeden dotyk. Między miłością a nienawiścią rozciąga się niewidzialna granica, szczególnie gdy otwierasz przed kimś duszę, a zostajesz z pustymi rękami.
Rezygnacja z korekty cyfrowej i powrót do żywych instrumentów
Ta gotowość na obnażenie ran łączy się z odwagą powstrzymania producenckiej ręki przed pokusą technologicznego retuszu. W epoce wszechobecnego autotune’a i cyfrowego wyrównywania wokali do bezdusznej siatki rytmicznej Jeremi umieścił na płycie utwory stanowiące otwarty manifest przeciwko sterylnej doskonałości. Pierwszym z nich jest utwór Może, bezpośrednio odwołujący się do surowego ducha legendarnego cyklu MTV Unplugged. Zarejestrowaliśmy go w trójkę: gitara klasyczna, gitara basowa i mój wokal. Wszystko poszło na żywo, na jednym wdechu, w jednym podejściu. Zrezygnowaliśmy z jakiejkolwiek edycji czy klejenia fraz z dubli. Chodziło o ocalenie prawdy tamtej konkretnej minuty.
Jeszcze bardziej radykalny gest kryje się w utworze Z kim spędzasz noc, będącej bezpretensjonalną notatką z dyktafonu w smartfonie, przypominającą intymne fragmenty My
Little Love Adele z płyty 30. Wróciłem późnym wieczorem do domu, włączyłem nagrywanie w telefonie, położyłem go na stole i zaśpiewałem słowa, które w tamtej sekundzie ze mnie wypłynęły, wspomina proces powstawania tej kompozycji. Pod koniec nagrania gubię frazę i zaczynam improwizować. Następnego dnia poszedłem do studia, stanąłem przed mikrofonem za kilkadziesiąt tysięcy złotych i spróbowałem nagrać to czysto. Po pierwszym podejściu wyłączyłem odsłuch. Zrozumiałem, że polerując tę piosenkę, zabiłbym całą magię niedoskonałości. Jako producent wiem doskonale, jak sprawić, by człowiek bez słuchu zabrzmiał z głośników nienagannie. Wierzę jednak, że słuchacze są już zmęczeni plastikiem. Wraca głód żywego instrumentu i autentycznego talentu. Na scenie żadna wtyczka nie pomoże ci oszukać ludzi w kwestii emocji.
Męska wrażliwość w polskiej muzyce
Ta brzmieniowa chropowatość idzie w parze z bezwzględną wiwisekcją męskich lęków, które wciąż z trudem przebijają się przez tradycyjne kulturowe klisze. Podczas gdy główny nurt popu ucieka w eskapistyczną zabawę, Sikorski otwarcie solidaryzuje się z postawą Bedoesa i Taco Hemingwaya, wzywających do demontażu toksycznego mitu wiecznej twardości i przyznania mężczyznom prawa do łez. Przyznaje przy tym, że konfrontacja przed mikrofonem przychodzi mu znacznie łatwiej niż rozmowa w cztery oczy. Choć dbam o szczerość w relacjach, opowiadanie o bolączkach w piosenkach wciąż jest dla mnie prostsze. Pisanie tekstu przypomina intymny dziennik, w którym możesz zrzucić z barków każdy zalegający ołów.
W utworze Byłem tak głupi podmiot liryczny nie bierze jeńców i bez taryfy ulgowej rozlicza się ze zniszczenia wartościowej relacji. Jeremi zaznacza jednak, by nie traktować każdego wersu dosłownie jako zapisu jego obecnego stanu ducha. Sięgnąłem do własnych wspomnień sprzed lat, które dawno przestały boleć, ale doskonale pamiętałem ich ciężar. To opowieść o facecie, który wypuścił z rąk miłość życia, ulegając iluzji, że za rogiem, na ekranie aplikacji randkowej, czeka ktoś bardziej idealny. Dziś jestem szczęśliwy u boku żony Ady i niczego nie żałuję, ale musiałem potknąć się o własną głupotę, by to docenić. Podobne, wielowymiarowe tony pobrzmiewają w Cieniach przeszłości, gdzie samotność zyskuje niemal cielesny wymiar. Sikorski rozdziela jednak jej niszczycielską odmianę od tej, która bywa zbawieniem: W tekście samotność jest mroczną siłą paraliżującą działanie. Ale istnieje też jej jasna strona, o której w cyfrowym pędzie zapomnieliśmy: samotny spacer w lesie, nocna trasa samochodem, jazda tramwajem z wyłączonym telefonem. Wyciszenie bodźców pozwala usłyszeć to, co w nas najistotniejsze, zamiast zagłuszać strach przed ciszą kolejnymi powiadomieniami.
Dojrzałość oznacza również bolesną weryfikację dziecięcego zaufania do świata, o czym wprost opowiada kompozycja Tylko my. Zapytany o najtrudniejsze zderzenie z rzeczywistością, wokalista mówi bez cienia goryczy: Przez lata podchodziłem do ludzi z naiwną wiarą w ich czystość, bo sam nie potrafiłbym nikogo celowo skrzywdzić. Zderzenie z narcyzmem, z ludźmi manipulującymi faktami, by obarczyć mnie winą za własne błędy, było wstrząsem. Szukałem problemu w sobie. Z drugiej strony bliska jest mi mądrość przyjaciela, który powtarza, że każdy z nas bywa czarnym charakterem w czyjejś opowieści. Dojrzałość polega na zaakceptowaniu własnych cieni, bo prawdziwe życie nie ma nic wspólnego z wyidealizowanym kadrem z mediów społecznościowych.
Granice prywatności
Czerpiąc garściami z własnego życiorysu, Sikorski unika pułapki taniego ekshibicjonizmu. Na płycie pojawiają się utwory bezpośrednio dedykowane relacji z żoną, jak A jak oraz Ada, jednak ich rodowód nie ma nic wspólnego z wykalkulowanym marketingiem. Pierwszy z nich rekonstruuje moment fascynacji, gdy Jeremi zobaczył przyszłą wybrankę w programie Top Model i napisał do niej pierwszą wiadomość. Drugi powstał we współpracy z Aleksandrem Krzyżanowskim jako taneczny, ściśle prywatny podarunek weselny. W tekście Ady ukryłem masę naszych prywatnych kodów, zdradza z uśmiechem. Jest tam historia z nocy, gdy po wielogodzinnych rozmowach w samochodzie zatrzymaliśmy się na stacji. Całujemy się po raz pierwszy, nagle ktoś puka w szybę. Stoi policjant i mówi, że stanąłem na kopercie dla osób z niepełnosprawnościami. Spojrzałem na niego i wypaliłem bez namysłu, że właśnie się zakochałem i zaraz odjeżdżam. Uśmiechnął się, machnął ręką i pozwolił nam dokończyć ten moment. Stąd ten wers o niebieskich, którzy nas wtedy przyłapali.
Do włączenia tej piosenki na album i opublikowania prywatnego nagrania ze ślubu namówiła go sama żona, co wymagało od niego przełamania sporego oporu. Bardzo obawiałem się zarzutu, że robimy z naszego ślubu trampolinę promocyjną. Dlatego w sieci zaznaczyłem wprost, że to nasza pamiątka dla przyszłych dzieci. W wywiadach i mediach społecznościowych stawiam granice bardzo twardo. W piosence chroni mnie podmiot liryczny, bo tam mogę bezpiecznie stapiać fakty z wyobraźnią.
Dziesięć lat od debiutu Odetchnij
Prawdziwym testem artystycznej dojrzałości okazało się jednak zmierzenie z własnym wczesnym dorobkiem. Kiedy w 2021 roku Sikorski usunął z platform cyfrowych większość młodzieńczych nagrań, dla niego był to po prostu radykalny gest zamknięcia drzwi za przeszłością. Szybko jednak pojął, jak bolesny błąd popełnił wobec tych, dla których jego piosenki stanowiły intymną osnowę dorastania. Dzisiaj z pewnością bym tego nie zrobił, deklaruje bez chwili namysłu. Niedawno dostałem na Instagramie notatkę głosową od dziewczyny ze zdjęciem przyjaciółki, którą poznała dekadę temu na moim koncercie. Obie skończyły studia, ich więź przetrwała, a moje ówczesne piosenki były dla nich soundtrackiem tamtych lat. Ta wiadomość mną wstrząsnęła. Twórca ma prawo dorastać i krytycznie patrzeć na młodzieńcze wprawki, ale nie ma moralnego prawa kasować cudzych wspomnień. Moja przeszłość jest nierozerwalną częścią mnie.
Pokora wobec pamięci słuchaczy łączy się bezpośrednio z trudną lekcją odpuszczania kontroli, jakiej Jeremi musiał nauczyć się w ostatnich latach. Człowiek, który dawniej próbował osobiście sterować każdym mikronem swojej artystycznej drogi, w pewnym momencie sięga po stojącą na stoliku szklankę z wodą, by zilustrować tę przemianę. Gdybym był jej wytwórcą, miałbym wpływ na skład kwarcu, temperaturę pieca, szlif, certyfikaty jakości i reklamę. Ale nie mam i nigdy nie będę miał wpływu na to, czy tobie ta woda zasmakuje. Dokładnie tak samo działa muzyka. Daję z siebie wszystko przy tworzeniu i miksie, ale w chwili premiery muszę z pokorą wypuścić projekt z rąk, oddając resztę losowi i wrażliwości drugiego człowieka.
Przewartościowanie pomogło mu otworzyć się na prawdziwą współpracę z menedżerką Moniką, która zdjęła z jego barków ciężar samotnego zarządzania. Dawniej tkwiłem w złudzeniu, że wszystko zrobię sam najszybciej i najlepiej. Taka ścieżka prowadzi wprost do artystycznego wypalenia. Monika nie tylko przejmuje biznesowe stery, ale ma duszę artystki i współtworzy ze mną wizualny język całej trasy.
Pod koniec naszej rozmowy powracamy do punktu wyjścia, do nastolatka, który w 2016 roku wchodził na scenę, nie znając realiów podatków, prowadzenia spółek i twardych praw rynku. Dziś dwudziestosiedmioletni muzyk patrzy na tamtego siebie z ogromną czułością, lecz bez cienia naiwnej tęsknoty. Dekadę temu przypominałem gracza, który widzi tarczę i trzyma lotki, ale nie ma pojęcia, jak pracuje mięsień przy rzucie. Dziś dokładnie wiem, jak ułożyć ciało, by trafić w punkt. A co najcenniejsze, warsztatowa biegłość nie zabiła we mnie dziecięcego głodu. Marzenia ubrałem po prostu w konkrety: chcę zagrać na scenie głównej festiwalu Open’er czy Męskiego Grania, wyprzedać Torwar, a kiedyś Stadion Narodowy.
Gdy w tym momencie uświadamiam mu niezwykłą zbieżność faktów, że start nowej trasy koncertowej w warszawskim klubie Niebo, zaplanowany na 25 listopada 2026 roku, przypada co do dnia w dziesiątą rocznicę premiery nagranego wspólnie z bratem albumu Odetchnij, wokalista na dłuższą chwilę milknie. W jego oczach pojawia się czyste, dziecięce zdumienie. Naprawdę trafiłeś na tę datę? Kompletnie nie miałem świadomości! Koncentrowałem się wyłącznie na dwudziestym listopada, dniu premiery płyty. Artur na sto procent będzie pod sceną w Niebie. Obiecuję, że powiem o tym ludziom ze sceny.
Akceptacja przeszłości i powrót na własnych zasadach
Trudno o bardziej przejmujący symbol domknięcia tej dekady niż ta przypadkowa zbieżność kalendarzowa. Pomiędzy dwoma listopadowymi wieczorami, tym z 2016 i nadchodzącym z 2026 roku, zamyka się cała droga dojrzałości: od dwóch braci dzielących piętrowe łóżko i sceniczny sukces, przez bolesne milczenie w relacji z dorastającą siostrą, aż po żmudne, wieloletnie budowanie własnej tożsamości za konsoletą. Klan Sikorskich, zakorzeniony w dźwiękach wiolonczeli matki i skrzypiec, znowu staje się dla Jeremiego bezpieczną przystanią, a nie punktem odniesienia, z którym musiałby się bez tchu ścigać.
Artur, który sam został już ojcem, będzie obecny na widowni warszawskiego klubu Niebo nie jako sceniczny wspólnik, lecz jako brat patrzący na człowieka, który przestał chować się za plecami innych. Dziesięć lat po braterskim debiucie nie ma już w Jeremim dawnego przymusu udowadniania czegokolwiek na siłę, nie ma obietnic rzucanych w szkolnej szatni na kredyt ani żalu za skasowane z sieci utwory. Jest za to odzyskana relacja z Konstancją, duma w oczach żony, rodziców i spokojna mądrość rzemieślnika, który wie, że szklanka stoi pełna, a jej zawartość obroni się sama.
Zalana kobaltem sala prób powoli wraca do życia. Światło z potężnego ekranu znów ściele się po podłodze tym samym głębokim, nasyconym błękitem, który w dawnych wiekach oznaczał duchowe oczyszczenie. U Milesa Davisa był mową intymności, a w sztuce Yves’a Kleina stał się synonimem wolności absolutnej, natomiast u Jeremiego Sikorskiego niebieski jest przejawem wewnętrznej przemiany artystycznej. Muzycy chwytają za instrumenty, gitara elektryczna ponownie przecina analogowe pasma syntezatorów, a w powietrzu unosi się ta sama nieposkromiona pasja, która przed dwudziestu laty kazała małemu chłopcu biec na scenę stołecznej Romy. Jeremi zakłada z powrotem ciemne okulary, bierze głęboki oddech i podchodzi do mikrofonu. Przeszłość przestała być ciężarem, stając się fundamentem. Niczego w niej nie trzeba wymazywać, bo powrót do własnych marzeń najpiękniej smakuje wtedy, gdy wreszcie samemu definiuje się reguły gry.
Tekst: Daniel Matejczyk




