Amerykańscy mistrzowie alternatywnego grania to prawdziwa legenda, a ich liderka Kazu Makino to jedna z tych artystek, które do perfekcji opanowały sztukę wyrywania serc. Kultowe „23” to z kolei album soundtrack do wszystkich najprzyjemniejszych rzeczy, jakie można robić w życiu.
Pani Karen O, znana ze składu Yeah Yeah Yeahs pozwala nam spojrzeć na swój brudnopis. Bo „Crush Songs” właśnie tak brzmi – brudno, surowo z wielokrotnymi przekreśleniami i poprawkami.
I tak polegniemy – wieści Aleksandra Grünholz nazwą swojego solowego projektu, którego debiutancki album miał premierę kilka miesięcy temu. Krążek „Verstörung”, zbudowany na bazie field recordingów i sampli, w intrygujący sposób igra z formułą nie do końca tanecznego, pełnego zaburzeń techno.
Żyto, podobnie jak nieliczni raperzy na scenie, potrafi też swój lokalny folklor przekuć we wciągającą historię, w której blokowisko widać w całym jego majestacie, a każda klatka jest oddzielnym mikrokosmosem.
Jungle to właśnie jedna z takich kapel. Od początku skazani byli na sukces.
Siadając do odsłuchu debiutanckiego albumu Call Super, byłem przekonany, że będzie to kolejna brudna technopłyta. Gdy po intrze „Suzi Ecto” usłyszałem track brzmiący raczej jak utwór Lone’a w lekkiej depresji, byłem co najmniej zdziwiony. Muzyka, którą Call Super zaprezentował na tym wydawnictwie, pozwoliła mi w końcu stać się jego prawdziwym fanem.
Pierwsza wojna światowa nie jest chodliwym tematem ani dla kina, ani tym bardziej dla gier komputerowych. Ubisoft Montpellier postanowił przybliżyć nam tragizm wydarzeń z końca drugiej dekady XX wieku.
Dla ludzi takich jak ja „Ultra: Street Fighter” jest świetną rozrywką – pod warunkiem że nie jesteście chorobliwie ambitni i umiecie pogodzić się porażką. Dla zajawkowiczów „SF” to pozycja obowiązkowa.
Coraz więcej w twórczości Slow Club melancholii, dojrzałości nie tylko emocjonalnej, ale też twórczego okrzepnięcia, pewności siebie. W wypracowaniu szlachetnego brzmienia pomógł im producent Colin Elliot.
Tymczasem Szwedzi po raz kolejny pokazali, że skandynawskie granie ma większe ambicje niż odgrzewanie klasyki i plastikowy fiński metal. „Commune” to płyta o wiele trudniejsza od wydanego dwa lata temu „World Music”. Tu już nie ma trików, które zadziałają na każdego.
Podczas seansu, między kolejnymi komicznymi scenkami, jedna myśl nie daje spokoju – kto u nas dałby się porwać, a jednocześnie w równym stopniu by porwał publiczność (nie tylko tę, która ceni literaturę).
Efektem jest jedno z najlepiej brzmiących wydawnictw ostatnich lat. Oparte na lekkich połamanych bitach, melodyjne pady co jakiś czas dostają wsparcie mocniejszego basu, co tworzy idealną mieszankę lo-fi z hip-hopem. Muzyka na lato i do machania głową.