Muzyczne fale pozostawiają po sobie topielców. Tych, którzy chcą iść pod prąd, prowadzą na dno, epigonów na chwilę sprowadzają na dobre wiatry i tylko wybrańcom pozwalają dłużej utrzymać się na powierzchni. Takimi szczęśliwcami byli dwaj paryscy producenci, którzy w 1995 r. jako Daft Punk wydali singiel „Da Funk!” i stali się najważniejszymi przedstawicielami house’u znad Sekwany.

„Eden” nie jest jednak typową historią o narodzinach gwiazdy. To napędzana miękkimi bitami i twardymi narkotykami kronika muzycznych wypadków w stylu „Co jest grane, Davis?” braci Coen. Mia Hansen-Løve, portretując w swoim trzecim filmie dekadę istnienia francuskiej sceny muzycznej, kieruje kamerę nie na gwiazdy, lecz na tych, którzy próbują wyjść z ich cienia. Historia, zainspirowana przeżyciami starszego brata reżyserki, skupia się na nocnym życiu Paula, który wraz z kumplem zakłada kolektyw Cheers.

Zaczynają na tej samej domówce co Daft Punk, ale to nie dla nich ma się kręcić dyskotekowa kula. Z biegiem lat parkiet na ich imprezach pustoszeje, a widmo korpobiureczka staje się coraz bardziej realne. Hansen-Løve nie goni za konkretnymi wydarzeniami, dramaturgię buduje z emocji i ulotnych przeżyć, akcentując rozdźwięk między aspiracjami a rzeczywistością, presję ustatkowania się. Nie próbuje jednak przemówić swoim bohaterom do rozumu, jedynie pokazuje, jak niewiele dzieli euforię zatłoczonego parkietu od narkotykowego zjazdu w pustym mieszkaniu, twórczą pasję od podpierania didżejki na hinduskim weselu. Najsurowszym sędzią w jej filmie jest czas. Gdy Paul po latach spotka swoją pierwszą dziewczynę, rzucone przez nią „Nic się nie zmieniłeś” zabrzmi wyjątkowo kąśliwie. Mimo tanecznych rytmów „Eden” to przede wszystkim gorzka refleksja o artystach, którzy są zakładnikami mód i marzeń.

„Eden”
reż. Mia Hansen-Løve
obsada: Félix de Givry, Pauline Étienne, Roman Kolinka, Greta Gerwig
Francja 2014, 131 min
M2 Films, 29 maja