Mimi-nie

#Gruzini muszą chodzić bardzo głodni. Do takiego wniosku doszedłem, gdy w nowej knajpce na Mokotowskiej zobaczyłem danie główne. Na szczęście chwilę później, w odwróconej kolejności, na stole pojawiła się bardziej pokaźna przekąska. #MiminoCaucasianBistro przypadkowo oddaje postsowieckie paradoksy – coś nie wychodzi, choć wszyscy bardzo się starają, na poziomie, ale trochę na opak. Obrusy sztywne, ściany świeżo wymalowane, czuć nowością. Z drugiej strony zamówienia wydawane są z logiką rozumianą tylko przez właścicieli, a zza drzwi, przy których zostaliśmy usadowieni, dochodzi dziwny tumult. – Stolik przy wucecie? Sympatycznie! A nie, to tylko ktoś bardzo szorował sztućce. Barwne tło naszej wizycie zapewniła zaś niezadowolona pani klientka, która narzeka na małe stoliki i tonem podsłuchanym w telewizyjnym programie głośno strofuje pana kelnera, jedzeniem jednak nie pluje.

Właśnie, jedzenie. Pod tym względem w #Mimino też panują dziwne reguły. To, co tanie, jest dobre i autentyczne, to, co droższe – niekoniecznie. Najpierw przetestowaliśmy bakłażany z orzechami (4,50 PLN za sztukę), czyli miniplasterek z pastą orzechową i trzema ziarenkami granatu – dobre, mikro, smutno. Następnie bariera międzykulturowa zaczęła się powiększać. Szaszłyk z #jesiotra (55 PLN) kulił się w formie dwóch wiórków ryby w garniturze warzyw sezonowych – tłuste, bardzo mikro, bardzo smutno, tym bardziej że to samo danie z wieprzowiny, które podejrzałem na cudzym talerzu, miało rozmiary już rozsądne. Dyplomatyczną interwencję w porę podjęły spóźnione #chaczapuri adżarskie (22 PLN) i tradycyjne #chinkali (15 PLN za trzy sztuki). Skutecznie. Drożdżowa łódeczka wypełniona słonym serem i jajkiem sadzonym okazała się pożywna, a w bardzo dobrym farszu pierogów dało się wyczuć świeżą kolendrę. #Mimino jest trochę jak bohater radzieckiego filmu, do którego nawiązali nazwą właściciele restauracji – marzy o wielkiej Moskwie, choć sam rozsyła pocztę na głębokiej prowincji.

ul. Mokotowska 22